Wyłączenia z zakresu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych: działalność rolnicza

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej zwaną: ustawa o PiT) znajdują się przepisy przewidujące wyłączenia przedmiotowe spod opodatkowania tymże podatkiem.

Jedno z wyłączeń obejmuje przychody z działalności rolniczej (oprócz przychodów z tzw. działów specjalnych produkcji rolnej; przychody te – na zasadzie wyjątku – są objęte podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o czym szerzej poniżej).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o PiT:

Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej.

Osoby, uzyskujące przychody z działalności rolniczej, których nie można zakwalifikować do przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej, zobowiązane są do zapłaty podatku rolnego, którego wysokość uzależniona jest od wielkości oraz klasyfikacji gruntu.

Po to, aby prawidłowo ustalić, czy dane przychody (dochody) podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy podatkiem rolnym, konieczne jest właściwe ustalenie, czym działalność rolnicza jest.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o PiT:

Działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej:

  1. miesiąc – w przypadku roślin,

  2. 16 dni – w przypadku wysokointensywnego tuczu specjalizowanego gęsi lub kaczek,

  3. 6 tygodni – w przypadku pozostałego drobiu rzeźnego,

  4. 2 miesiące – w przypadku pozostałych zwierząt,

  • licząc od dnia nabycia.

Jak wynika z powyższego, działalności rolniczej nie należy – na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych – rozumieć w sposób potoczny. Na gruncie przywołanej ustawy działalnością rolniczą będzie można określić wyłącznie tę działalność, która nosi cechy wskazane w art. 2 ust. 2 ustawy o PiT.

Rozłóżmy zatem na czynniki pierwsze powyższą definicję i wyłuskajmy najważniejsze cechy konstrukcyjne wskazanego pojęcia.

Działalność rolnicza to działalność, która polega na:

wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych,
wytwarzaniu tych produktów w stanie nieprzetworzonym,
wytwarzaniu ich z własnych upraw, hodowli, lub chowu, a także na
przetrzymywaniu zakupionych zwierząt i roślin przez określony czas.

Ad. 1 Wytwarzanie produktów roślinnych lub zwierzęcych

Działalnością rolniczą jest wyłącznie taka działalność, która polega na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych.

Wyłączone spod tego zakresu są zatem takie przychody, które w szerokim sensie można zakwalifikować jako przychody wynikające z działalności rolniczej, jednak nie wpisują się ściśle w zakres pojęcia wytwarzania produktów roślinnych lub zwierzęcych.

Dla przykładu należy wskazać zatem, że nie jest działalnością rolniczą w rozumieniu ustawy o PiT:

wywożenie przefermentowanych i odwodnionych osadów ściekowych i ich zagospodarowywanie, choćby zagospodarowanie te polegało na ich użyciu jako nawozu do produkcji rolniczej (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2009 r., II FSK 311/08),


administrowanie gospodarstwem rolnym (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2009 r., II FSK 1564/07; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 października 2007 r., I SA/Sz 400/07),


uzyskiwanie przychów z produktów, które nie są bezpośrednim skutkiem działalności rolniczej, a powstają tylko jako efekt uboczny pewnych działań; przychodem z działalności rolniczej nie będzie sprzedaż surowców mineralnych pozyskanych z odmulania zbiornika wodnego. Powyższe wynika z tego, iż pojęcie wytwarzania obejmuje swoim zakresem działalność, która bezpośrednio zmierza ku wytworzenia produktów roślinnych lub zwierzęcych. Jeżeli zatem coś jest tylko pośrednim skutkiem działalności – tak jak w wypadku surowców pozyskanych przy odmulaniu zbiornika wodnego – to przychód osiągnięty z ich sprzedaży nie jest przychodem z działalnośći rolniczej w rozumieniu ustawy o PiT (wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2014 r., II FSK 881/12),


pobór piasku z dzierżawionego gruntu z przeznaczeniem na utwardzenie dna zbiornika wodnego (wyrok NSA z dnia 11 października 1996 r., SA/Lu 2526/95),


przerób produktów zwierzęcych polegający na uboju i obróbce poubojowej, w tym również na rozbiorze, podziale i klasyfikacji mięsa; dochody uzyskiwane ze sprzedaży produktów zwierzęcych przerobionych sposobem przemysłowym podlegają opodatkowaniu jako osiągnięte z pozarolniczej działalności gospodarczej zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PiT (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2006 r., II FSK 1076/05),


sprzedaż kombajnu zbożowego, choćby kombajn był związany z działalnością rolniczą. Przymiot związania z określonym źródłem przychodu nie oznacza pochodzenia z tego źródła. Przychód ze sprzedaży środka trwałego w postaci kombajnu zbożowego nie jest efektem sprzedaży produktów rolnych wymienionych w przepisie art. 2 ust. 2 ustawy o PiT (patrz wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2003r., I SA/Wr 3236/00, LEX nr 84025 ).

Ad. 2 Produkty w stanie nieprzetworzonym

Definicja działalności rolniczej zakłada, że w jej ramach produkowane (wytwarzane) są produkty (zwierzęce lub roślinne) w stanie nieprzetworzonym.

Jaki jest zakres znaczeniowy pojęcia produkt w stanie nieprzetworzonym?

Pojęcie to zakłada, że produkty działalności rolniczej – w rozumieniu ustawy – mogą powstać wyłącznie na skutek działania normalnych biologicznych procesów wzrostu.

Stan nieprzetworzony to taki stan produktu, który nie różni się zasadniczo od stanu, w jakim produkt znajdował się bezpośrednio po jego wytworzeniu.

Produkt przetworzony to taki, który na skutek zastosowanych względem niego procesów technologicznych nabrał nowych cech, właściwości (zob. interpretacja indywidualna Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 28 sierpnia 2014 r., ITPB1/415-618/14/WM).

Przykładowo zatem nie jest działalnością rolniczą w rozumieniu ustawy o PiT:

  • produkcja kiełbasy, wędlin (tak m.in interpretacja indywidualna Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 7 lutego 2012 r., IPTPB1/415-279/11-6/KSU),

  • kiszenie warzyw,

  • produkcja twarogów, serów i jogurtów (interpretacja Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 31 marca 2011 r., ITPB1/415-30/11/DP).

Mieści się natomiast w zakresie działalności rolniczej m.in:

  • działanie polegające na poddaniu produktów suszeniu, jeżeli produkty te pozostaną nadal w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) (pismo MF z dnia 4 kwietnia 2003 r., odpowiedź na interpelację poselską),

  • hodowla ryb oraz ich sprzedaż w stanie nieprzetworzonym (interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2015 r. IPTPB1/4511-307/15-4/ASZ),

  • hodowla i sprzedaż w ramach gospodarstwa rolnego pieczarki białej (interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 marca 2014 r. IPPB5/423-1017/13-2/RS) (choć te zagadnienie w mojej ocenie jest kontrowersyjne, wobec wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2009 r., II FSK 289/08).

Ad. 3 Wytwarzanie produktów w ramach własnych upraw, hodowli lub chowu

Aby można było mówić na gruncie ustawy o PiT o działalności rolniczej produkty zwierzęce lub roślinne muszą pochodzić z własnych upraw, hodowli lub chowu.

Co to oznacza?

Przez własną należy rozumieć w tym wypadku samodzielną i na swój rachunek prowadzoną uprawę, hodowlę lub chów (zob. m.in. Interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 18.10.2011 r., ILPB1/415-955/11-2/AP).

Przez chów należy rozumieć – zapewnienie zwierzętom użytkowym i hodowlanym prawidłowych warunków bytowania i rozwoju, dzięki którym możliwy jest pełny rozwój pożądanych cech. Chów obejmuje czynności takie jak karmienie i pielęgnacja, związane z utrzymaniem zwierząt od czasu ich nabycia – zwykle młodych osobników – do czasu uzyskania przez nie oczekiwanych cech użytkowych.

Przez uprawę należy rozumieć produkcję roślin w skład, której wchodzą takie czynności jak: zasiew, zasadzenie, opieka nad wzrostem i rozwojem tychże roślin.

Przez hodowlę należy rozumieć działalność polegającą na planowej opiece nad wzrostem i rozwojem zwierząt lub roślin, ze szczególną dbałością o osobniki przeznaczone do rozmnażania.

Przepis wskazuje następnie, jakie w szczególności rodzaje uprawy, chowu lub hodowli uznaje za działalność rolniczą. Są to:

  • produkcja materiału siewnego,

  • szkółkarskiego,

  • hodowlanego oraz

  • reprodukcyjnego,

  • produkcja warzywnicza gruntowa,

  • szklarniowa i

  • pod folią,

  • produkcja roślin ozdobnych,

  • grzybów uprawnych i sadownicza,

  • hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt,

  • ptactwa i

  • owadów użytkowych,

  • produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz

  • hodowla ryb.

W orzecznictwie wskazano, że nie jest chowem prowadzonym na własny rachunek chów polegający na opiece nad zwierzętami należącymi do innych osób na koszt właściciela tych zwierząt, nawet jeżeli opieka ta ma miejsce we własnym gospodarstwie rolnym – tak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2013 r. (I SA/Wr 1536/12). Poniżej fragment tego orzeczenia:

Wobec powyższego organy podatkowe zasadnie uznały, że działalności skarżącej polegającej na bieżącym utrzymaniu i opiece nad końmi należącymi do innych osób w swoim gospodarstwie rolnym nie można potraktować jako działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.f. Skarżącą nie prowadziła bowiem działalności polegającej na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych z własnych upraw albo hodowli lub chowu, ani też działalności polegającej na przetrzymywaniu zakupionych zwierząt i roślin przez minimalne okresy ustalone w ustawie. Nieuzasadnione jest natomiast wybiórcze posługiwanie się definicją działalności rolniczej przez skarżącą i twierdzenie, że działalnością rolniczą jest opieka nad zwierzętami należącymi do innych osób na koszt właściciela tych zwierząt. Organy podatkowe słusznie uznały, że skarżąca prowadziła w swoim gospodarstwie rolnym tzw. pensjonat dla koni, zapewniając koniom podstawowe wyżywienie, miejsce w boksie, czyszczenie i sprzątanie oraz wyprowadzanie na padok i pastwisko za odpłatnością ponoszoną przez właściciela konia.

Ad. 4 Przetrzymywanie zakupionych zwierząt i roślin przez określony czas

Działalnością rolną jest również działalność polegająca na przetrzymywaniu zakupionych produktów roślinnych lub zwierzęcych przez co najmniej wskazany okres, podczas którego następuje ich biologiczny wzrost.

Przez biologiczny wzrost należy rozumieć taką sytuację, w której produkty roślinne lub zwierzęce powiększają swoje rozmiary (wyrażone masą, objętością czy też wymiarami), a następuje to na skutek zachodzących procesów biologicznych.

Dla uznania danej sytuacji za działalność rolniczą konieczne jest zachowanie minimalnego, wskazanego w przepisach okresu przetrzymywania produktów roślinnych lub zwierzęcych.

Przetrzymywanie przez krótszy okres czasu, po którym następuje ich odprzedaż, należy uznać za działalność o charakterze handlowym, co oznacza, że przychody z tej działalności będą mogły być kwalifikowane do przychodów z działalności gospodarczej (interpretacja Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 3 grudnia 2015 r., ITPB1/4511-976/15/DP).

Podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 maja 2011 r. (sygn. akt I SA/Lu 179/11), w którym wskazano, co następuje:

W związku z tym, gdy wskazane prawnie relewantne cechy kwalifikowania konkretnej działalności, jako pozarolniczej działalności gospodarczej skonfrontować z niespornymi w sprawie faktami – sprzedaż w 2009 r. (w okresie od stycznia do lipca oraz we wrześniu) przez skarżącego 127 sztuk bydła, przetrzymywanego przez czas krótszy niż dwa miesiące, w celu dalszej odsprzedaży; uzyskanie z tego tytułu przychodu w kwocie 282.008,75 zł – to ponad wszelką wątpliwość działalność tego rodzaju uznać należy za pozarolniczą działalność gospodarczą, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Wbrew zarzutowi i argumentacji skargi, w świetle wskazanych okoliczności faktycznych działalność skarżącego nie mogła być więc kwalifikowana, jako działalność rolnicza.

Działy specjalne produkcji rolnej

Działalność, która nosi powyżej opisane cechy, stanowi działalność rolniczą niepodlegającą, co do zasady, podatkowi dochodowemu od osób fizycznych.

Co do zasady – bowiem istnieje od powyższego pewien wyjątek. Mianowicie, działalność rolnicza nosząca powyżej opisane cechy, będzie, mimo wszystko, podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jeżeli wpisuje się w kategorię działów specjalnych produkcji rolnej.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o PiT:

Działami specjalnymi produkcji rolnej są:

  • uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych,

  • uprawy grzybów i ich grzybni,

  • uprawy roślin „in vitro”,

  • fermowa hodowla i chów drobiu rzeźnego i nieśnego,

  • wylęgarnie drobiu,

  • hodowla i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych,

  • hodowla dżdżownic,

  • hodowla entomofagów,

  • hodowla jedwabników,

  • prowadzenie pasiek oraz

  • hodowla i chów innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym.

Analizę wskazanego pojęcia chciałbym rozpocząć od końca. Kluczowa wydaje mi się bowiem odpowiedź na pytanie, czy zwrot poza gospodarstwem rolnym, odnosi się do wszystkich elementów wymienionych w przedmiotowej definicji (tj. do uprawy w szklarniach, uprawy grzybów, wylęgarni drobiu itd.), czy tylko do hodowli i chowu innych zwierząt.

Innymi słowy, czy np. hodowla jedwabników, czy też entomofagów, prowadzona w ramach gospodarstwa rolnego, będzie działalnością rolniczą wyłączoną spod opodatkowania PiT, czy też działalność taka, pomimo tego, że prowadzona w ramach gospodarstwa rolnego, będzie podlegała temu podatkowi, bowiem wchodzi w zakres pojęcia dział specjalny produkcji rolnej.

Powyżej wskazałem na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 marca 2014 r. (IPPB5/423-1017/13-2/RS), w której uznano, że uprawa pieczarek (czyli grzybów), prowadzona w ramach gospodarstwa rolnego, wyłączona jest z zakresu pojęcia dział specjalny produkcji rolnej. Organ podatkowy uznał bowiem, że w zakres pojęcia dział specjalny produkcji rolnej wchodzi tylko taka uprawa grzybów, która dokonywana jest poza gospodarstwem rolnym.

Z takim ujęciem pojęcia dział specjalny produkcji rolnej kłóci się jednak orzecznictwo sądów administracyjnych, a w szczególności reprezentatywne dla niego stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 17 czerwca 2009 r. (sygn. akt II FSK 289/08). W wyroku tym podniesiono, co następuje:

W świetle analizowanego przepisu nie ma, co do zasady, także znaczenia okoliczność czy dana produkcja rolna jest prowadzona w ramach gospodarstwa rolnego, czy też poza nim, co mógłby sugerować ostatni fragment ust. 3 art. 2 u.p.d.o.f. rozpoczynający się po spójniku „oraz”. Należy bowiem przyjąć, iż dotyczy to jedynie tylko tych przypadków, o których tam mowa. Takie rozumienie przepisu znajduje także potwierdzenie w treści załącznika nr 2 do ustawy (pozycji nr 15). Wszystkie wcześniejsze pozycje załącznika nr 2 nie zwierają bowiem w swej treści: „poza gospodarstwem rolnym”.

Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się przy interpretacji wskazanej definicji do załącznika nr 2 do ustawy o PiT (można się zastanawiać nad zasadnością odwoływania się przy interpretacji zwrotów ustawowych do treści załączników – ale o tym być może w innym wpisie; zresztą wpis ten byłby raczej zarzutem skierowanym w stronę ustawodawcy i przestrzegania przez niego zasad poprawnej legislacji, a nie w stronę sądów administracyjnych). Rzeczywiście w treści tego załącznika tylko hodowla i chów innych zwierząt (wymienionych w tym podpunkcie) uzupełniona jest o zwrot poza gospodarstwem rolnym. Taki zabieg interpretacyjny pozwala zrozumieć tok rozumowania NSA i zdaje się przemawiać za zasadnością tego stanowiska. Za zasadnością tego stanowiska zdają się również przemawiać składnia przedmiotowej definicji. Ciężko z niej wyinterpretować to, że zwrot poza gospodarstwem rolnym odnosi się rzeczywiście do wszystkich wymienionych w tejże definicji elementów. Zatem, choć z ciężkim sercem – bo niewątpliwie jest to interpretacja mniej korzystna dla podatników – trzeba przyznać rację sądom administracyjnym i przyjąć, że przykładowo uprawa grzybów, prowadzona w ramach gospodarstwa rolnego, będzie jednak mieściła się w pojęciu działów specjalnych produkcji rolnej, i tym samym przychody z wykonywania takiej działalności będą opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych (a nie – niższym – podatkiem rolnym).

Kolejnym warunkiem uznania danej działalności za działalność wpisującą się w pojęcie działów specjalnych produkcji rolnej jest warunek wyrażony w art. 2 ust. 3a ustawy o PiT.

Zgodnie z przywołanym przepisem:

Nie stanowią działów specjalnych produkcji rolnej uprawy, hodowla i chów zwierząt w rozmiarach nieprzekraczających wielkości określonych w załączniku nr 2 do ustawy, zwanym „załącznikiem nr 2”.

Załącznik nr 2 wskazuje, że działem specjalnym produkcji rolnej jest m.in.:

uprawa grzybów i ich grzybni, jeżeli powierzchnia uprawowa przekracza 25 m2,

uprawa w szklarniach nieogrzewanych, których powierzchnia jest większa niż 25 m2,

uprawa w tunelach foliowych ogrzewanych, których powierzchnia jest większa niż 50 m2.

Jeżeli zatem rozmiar prowadzonej działalności nie przekracza wartości wskazanych w załączniku nr 2, działalność taka będzie traktowana jako działalność rolna, niestanowiąca działalności w ramach działów specjalnych.

Tak orzeczono np. w wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2009 r. (II FSK 289/08):

Działalnością rolniczą jest także produkcja/uprawa prowadzona w ramach działów specjalnych, lecz z woli ustawodawcy ta ostatnia została objęta opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a nie podatkiem rolnym (art. 2 ust. 1 u.p.d.o.f.). Czynnikiem rozróżniającym jest rozmiar prowadzonej działalności, co wyraźnie wynika z treści ust. 3a art. 2 u.p.d.o.f. Zatem aby móc zwolnić się z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych należy wykazać, iż rozmiar tej produkcji nie przekracza norm ustalonych dla produkcji rolnej prowadzonej w ramach tak zwanych działów specjalnych

W kontekście rozmiaru działalności należy jednak przytoczyć głos doktryny:

Należy jednak zauważyć, że począwszy od 2002 r. obowiązuje inny system określania minimalnych wielkości działów specjalnych. Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 7 u.p.d.o.f., minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa, poczynając od roku podatkowego 2002, ogłasza w drodze rozporządzenia ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” normy szacunkowe, o których mowa w ust. 4, zmieniając je corocznie w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarowej produkcji rolniczej. W rozporządzeniu tym – chociaż ma ono dotyczyć tylko norm szacunkowych – jednocześnie określa się, od jakiej wielkości (liczby sztuk w stadzie, powierzchni upraw itp.) dana działalność stanowi dział specjalny produkcji rolnej. Informacje zawarte w załączniku nr 2 mają jeszcze znaczenie w dziedzinie oceny, czy danego rodzaju działalność ma charakter specjalnej produkcji rolnej. Jeżeli bowiem danego rodzaju uprawa czy też chów lub hodowla określonego gatunku zwierzęcia nie są wymienione w treści załącznika, to należy uznać, że ta uprawa, hodowla czy też chów są działalnością rolniczą niebędącą działem specjalnej produkcji rolnej. W konsekwencji – do przychodów z tej działalności nie znajdą zastosowania przepisy u.p.d.o.f. (Komentarz PiT, Bartosiewicz i Kubacki).

W celu rekonstrukcji pojęcia działów specjalnych produkcji rolnej należy także zdefiniować następujące określenia:

  • szklarnia,

  • tunel foliowy,

  • ogrzewane szklarnie i ogrzewane tunele foliowe,

  • uprawa in vitro,

  • zwierzęta futerkowe,

  • zwierzęta laboratoryjne,

  • entomofagi.

Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 30 września 1988 r. (SA/Po 532/88):

O uznaniu obiektu za szklarnię czy tunel foliowy decyduje nie tyle sam rodzaj pokrycia, ile charakter konstrukcji, a zwłaszcza jej sposób połączenia z gruntem. Za szklarnię należy więc uznać budowlę posiadającą stałą konstrukcję metalową, drewnianą lub inną z oszklonymi i pokrytymi materiałami przepuszczającymi światło ścianami, przy czym na wykonanie tej budowli należy uzyskać pozwolenie na budowę.

Tunelem foliowym będzie lekka, rozbieralna i bezfundamentowa konstrukcja nośna wykonana z tych samych jak wyżej materiałów, nakryta powłoką z folii.

Zgodnie z interpretacją Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 27 listopada 2012 r. (ILPB3/423-330/12-2/EK):

W doktrynie prawa podatkowego wskazuje się, że „tunel foliowy można uznać za ogrzewany tylko wtedy, gdy obiekt ten jest wyposażony w stałą instalację grzewczą, umożliwiając uprawę roślin niezależnie od temperatury panującej na zewnątrz” (tak np. P. Małecki P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz., LEX 2012). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że „ogrzewanym tunelem foliowym jest taki tunel, w którym zainstalowana jest stała instalacja ogrzewcza, umożliwiająca osiągnięcie takiej różnicy temperatury między wnętrzem tunelu a jego otoczeniem, która umożliwia prowadzenie w tunelu upraw w ciągu całego roku z tym, że różnica ta musi wynosić co najmniej 10°C” (tak m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 1988 r., Sa/P 532/88). W wypadku zatem tuneli niewyposażonych w służącą do ich ogrzewania instalację, a jedynie okresowo dogrzewanych przy pomocy przenośnych urządzeń, tunele te należy zakwalifikować jako nieogrzewane w rozumieniu ustawy. Wobec powyższego, działalność zamierzona przez Wnioskodawcę będzie prowadzona zasadniczo przy wykorzystaniu nieogrzewanych tuneli foliowych. Tunele ogrzewane będą natomiast wykorzystywane tylko w ograniczonym zakresie, jedynie przy wstępnej fazie produkcji.

Z przepisów dotyczących rolnictwa wynika, że przez uprawę in vitro należy rozumieć m.in. mikrorozmnażanie oraz metody kultur tkankowych.

Do zwierząt futerkowych zalicza się: króliki, lisy, norki, nutrie oraz pozostałe zwierzęta futerkowe. Wydaje się, że w ramach pozostałych, co wynika również z treści załącznika nr 2 do ustawy, można wskazać na jenoty, szynszyle oraz tchórzofretki.

Do zwierząt laboratoryjnych zalicza się świnki morskie, myszy, szczury oraz pozostałe zwierzęta laboratoryjne. Co do pozostałych zwierząt laboratoryjnych stwierdzić trzeba, że o ich zakwalifikowaniu jako laboratoryjne przesądzać będzie zamiar podmiotu (hodowcy) co do ich wykorzystania lub odprzedania do określonego wykorzystania.

Entomofagami są zaś zwierzęta drapieżne i pasożytnicze, jak również larwy owadów odżywiające się żywymi owadami. Hodowlą entomofagów będzie więc hodowla m.in.: sikor, nietoperzy, kameleonów, mrówkojadów, rączyc, baryłkarzy czy mrówkolwów.

Dołącz do newslettera
Skorzystaj z darmowych porad prawnych
i zapisz się do naszego newslettera!
Zapisz mnie!
Newsletter
//]]>